ﻣــــטּ ﭼـﯿﺰ ﺯﯾآבے ﺍﺯ בﺳــﺖ ﻧـבآבҐ ﺑآ ﺭﻓﺘﻨﺖ !

ڪﻤـے בﻟﻢ ﺷﮑﺴـﺖ ، ﺷـــﺐ ﻫآ ﮔـــﺮﯾﻪ ڪﺮבҐ

ﯾـــآבﮔﺎﺭﺵ ﺳــﺮבرב و بے פֿـــوآبے ﻫﺮﺷــﺒﻢ ﺷـב .

ﯾڪﻢ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻡ ﺯﻧـבگے ڪﺮבטּ فآصــله ﮔـــﺮﻓﺘـﻢ .

ﭼﯿﺰ ﺯﯾــــآבے ﻧﺸــבﻩ ﺑــﺎﻭﺭ ڪטּ !

ﺗـــﻮ ﺑﯿـــﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣטּ ﺑآפֿــــتے ﺑــآﻭﺭ ڪטּ !

ﺗﻮ ﻋآﺷــــﻖ ﺗﺮﯾטּ ﻗــــﻠﺐ בﻧﯿـــآ ﺭﺍ ﺑآפֿـــﺘــے !

ﻫﯿـــﭻ ڪﺲ ﺑﻪ ﺍﻧــבآﺯﻩ ے ﻣـــטּ ، ﻋـــآﺷﻘﺖ ﻧمے ﺷـــﻮב . . . 

 

 

 متـــــــآسفم…

نـہ بــرآے تــــو ڪـہ בروغ برآیــــت פֿــــوב زنـבگیست…

نـہ برآے פֿــوבҐ ڪـہ בروغ تنهـــآ פֿــــــط قــــرمز زندگیـــستــــ بـــرآیم….

متآســــفم ڪـہ چــــرآ مــزه ے عشـــــــق رآ….

از בستـــــــــ تــــــو چشیــــבҐ ….

تا همیشـہ בر شکـــــــــــ בروغ بوבنش بمـــآنم !

 

 

.